|
Duivelskuil een " Poort " van negatiefen Heidense
Priesters.
Lieske Coolbonders pleegde in 1571 zelfmoord in de Duivelskuil
in Kasterlee.(B)
Dit is het bos achter de ondiepe kuil. We hoorden
voetstappen in het bos. Ook de fotograaf van het Gazet van Antwerpen
hoorde dit en hij kreeg een druk op de borst. Meerdere keren werden er
voetstappen en gekraak van takken waargenomen.
Lieske Coolbonders pleegde in 1571 zelfmoord in de Duivelskuil
in Kasterlee. De duivel in hoogsteigen persoon dreef het arme
kind tot wanhoop, fluistert de geschiedenis. Vijf eeuwen later
boezemt de Duivelskuil passanten nog angst in. Alleen vinden wij
de put des onheils zo niet meteen in het pikdonker. Geen
probleem voor Joost. Die wandelt op zijn dooie gemak steeds
dieper het donkere bos in. Joren en ik volgen op enkele meters
en bibberen bijna uit de broek. Mochten we geen journalistieke
macho’s zijn, dan hielden we elkaars hand vast.
“De put is een poort”, voelt Joost. “Een
poort is een deur naar een andere dimensie. Langs hier passeren
ontelbaar veel entiteiten. Het is onverantwoord de poort open te
laten. Hier passeren te veel wandelaars, vaak met kleine
kinderen. Voor je het weet neemt een negatieve entiteit bezit
van een kind. Ik weet waarover ik spreek want ik werk als
exorcist. Sta met toe deze poort te sluiten.” In een kort maar
intens gevecht zwaait Joost met een denkbeeldig zwaard. “Dat is
het zwaard van Michael. De aartsengel is één van mijn ‘jongens’.
Sommige noemen het beschermengelen, maar ik spreek liever over
mijn jongens omdat ze me altijd bijstaan. Ooit leverde ik slag
met een leger van tweehonderd jongens achter me. Mijn jongens
zijn de reden waardoor geen angst voel. De poort is nu voor
eeuwig gesloten en dit bos is in kilometers omtrek weer volledig
veilig.” Graag gedaan, Kasterlee. Alleen is slapen op een
veilige plek niet mijn opdracht. Bovendien nadert middernacht,
het spitsuur voor spoken. “Onzin”, weet Joost. “Entiteiten leven
volgens hun eigen uurschema. Na mijn pensioen schrijf ik dat
allemaal op voor het nageslacht. Net als mijn ontdekkingen over
satanische babymoordenaars in Belgische bossen.” Ja, zo kan ie
wel weer. Op naar de volgende locatie.
Bron: Gazet van Antwerpen
2011
Deze langwerpige ondiepe kuil in het koningsbos spreekt al vele eeuwen
tot de verbeelding.
Hij heeft zijn grizelige naam waarschijnlijk te danken aan het feit dat
heidense priesters bij deze waterplas hun rituelen hielden en dat latere
christenen de plek bijgelovig als een duivelse plaats vermeden.
Uit opgravingen is gebleken dat hier in de buurt een voorhistorische
begraafplaats was.
reden genoeg om onze-nog niet zo verre-voorouders, in de tijd van spoken
en heksen en boze geesten, de stuipen op het lijf te jagen als ze
bijvoorbeeld bij deze kuil moesten passeren.
Ik kreeg een lijst voorgeschoteld van de Journalist met meerdere
locaties.
welke zijn goed om naar toe te gaan? Rustig ging ik de locaties bekijken
en verschillende vielen af , er was niks paranormaals aan. Maar bij deze
zag ik het direct! Dus op de lijst er bij gezet om te bezoeken.
Dat ging niet makkelijk in de nacht. W zijn uren aan het zoeken geweest
om te locatie te ontdekken.
Ik had al gezegd dat er een Poort zat, een demensie deur die toegang gaf
toto negatieve entiteiten. Ze kunne er in maar ook weer uit. Denk aan
een voordeur in je huis open en dicht.
Ik wou deze Poort dan ook sluiten. Op slechts enkele meters van deze
Poort liepen mensen langs, maar ook kinderen, en wat dacht je van ma met
de kinderwagen. Dus sluiten die hap en rust herstellen.
Lieske Coolbonders pleegde in 1571 zelfmoord in de Duivelskuil
in Kasterlee. Dat was deze kuil!
Hier heeft zij zelfmoord gepleegd en haar ziek doolde nog steeds door
het bos heen. Tot de nacht dat de Poort werd gesloten door Joost.
Achter deze plek lag de poort verscholen. Slechts enkele meters van af
het naastgelegen openbare pad. En dat was niet best!
Denk aan kinderen die er langs zijn gelopen, of hun ouders de kans dat
zij met een Negatieve entiteit te maken kregen was heel erg groot
aanwezig.
Nu is het rustig! De Poort is er niet meer, gesloten en dat merkte je
direct, de rust was weergekeerd en de spanning op de borst bij de
Fotograaf was verdwenen. Ik had gedaan wat ik moest doen.
het heeft nu alleen nog de naam Duivelskuil, maar er is niets duivels
meer aan.
En dan is het mooi dat je die kracht hebt om het aan te pakken. |
Nieuwe filmsite op YouTube